Aan het begin van het project hebben we, na een briefing door de opdrachtgevers, een locatiebezoek gebracht aan de wijk Heechterp. Dit bezoek stelde ons in staat om de bestaande stedelijke structuur, de overgangen tussen openbare en privéruimtes, de bewegingen van gebruikers en het karakter van de wijk ter plaatse te analyseren. Mijn groep was verantwoordelijk voor het thema ‘openbaar-privéruimte’. In dit kader heb ik een gedetailleerd onderzoek gedaan naar de grenzen in het gebied, de ruimtelijke organisatie en de gebruikerservaring. Daarna heb ik een excursie gemaakt naar sociale woningbouwprojecten in Groningen, waardoor ik kon zien hoe de concepten die ik in theorie had geleerd in de praktijk werden toegepast en mijn eigen ontwerpbenadering kon ontwikkelen.

 

In de visie-fase hebben we onze gezamenlijke ontwerpbenadering bepaald aan de hand van de moodboards die elk teamlid had gemaakt. In dit proces hebben we een locatie-analyse gemaakt met behulp van de lagenbenadering; de occupatielaag was volledig mijn verantwoordelijkheid. Om de functies duidelijker weer te geven, heb ik voor deze analyse een 3D-visualisatie ontwikkeld. Dit werk hielp ons om de relaties tussen openbare en privéruimtes, de bestaande bebouwing en de gebruikersstromen in het projectgebied duidelijker te beoordelen.

 

Voordat we aan het ontwerpproces begonnen, was ik verantwoordelijk voor het hoofdstuk ‘Fysieke en Sociale Context’ in het Programma van Eisen. Voor dit hoofdstuk heb ik het nodige onderzoek gedaan om de fysieke, sociale en gebruikersgerichte vereisten van het projectgebied te definiëren en deze in de PVE-tabel te verwerken. Zo heb ik ervoor gezorgd dat ons ontwerpproces zowel in overeenstemming was met de context als gebaseerd was op een sterke basis van vereisten.

 

 

 

Op basis van de wensen van de opdrachtgever en de wettelijke eisen begonnen we met het ontwikkelen van de eerste ontwerprichtingen voor het woongebouw. Tijdens onze groepssessies bespraken we regelmatig welk type gebouw en welke massaopbouw het meest geschikt zou zijn voor de locatie. Iedereen bracht ideeën in, zowel mondeling als via schetsen. Hoewel de vorm van het trappenhuis door de opdrachtgever was vastgelegd, kregen we volledige vrijheid om de woontoren vorm te geven. Het volumemodel dat ik voorstelde, vormt de basis van de uiteindelijke massa en is duidelijk zichtbaar in onze zijaanzichten.

 

De SO-fase was een cruciaal moment binnen het project, omdat de hier gemaakte keuzes de koers van het hele ontwerpproces bepaalden. Daarom analyseerde elk groepslid verschillende referentieprojecten en experimenteerden we met alternatieve vormen en opbouwen. In de ateliers presenteerden we onze schetsen, discussieerden we over de sterke en zwakke punten van elke optie en werkten we toe naar één gezamenlijk concept.

 

Na het vaststellen van het ontwerpconcept tekenden we de eerste plattegronden om de ruimtelijke opzet te beoordelen. Vervolgens nam ik de verantwoordelijkheid voor de situatietekeningen van de achtergevels. In de dagen voorafgaand aan de presentatie werkte ons team intensief samen om alle tekeningen op tijd te voltooien. Deze gezamenlijke inzet resulteerde in een goed ontvangen ontwerp: onze docenten beoordeelden het concept als haalbaar, logisch opgebouwd en passend binnen de projectcontext.

Constructie en Stabiliteit

Tijdens de DO-fase heb ik de stabiliteitsvoorzieningen voor het appartementengebouw geanalyseerd en uitgewerkt. Ik heb onderzocht welke dragende elementen noodzakelijk waren om het gebouw te stabiliseren tegen horizontale krachten, zoals windbelasting. Door middel van gedetailleerde plattegronden heb ik de functie van stabiliteitswanden en windverbanden in kaart gebracht. Dankzij deze analyse kon ik simuleren of de dragende constructie van het huidige project voldoende weerstand bood, wat een solide basis vormde voor de verdere technische uitwerking.

 

 

 

 

 

 

Technisch Detailonderzoek en Uitvoering

Voor de technische verdieping heb ik drie cruciale bouwdetails geanalyseerd en uitgewerkt in Revit, waarbij het onderzoek naar relevante technische vereisten centraal stond. Vooral de complexe verbinding van de balkonvloer met het gebouw was een uitdagend onderdeel dat veel nauwkeurigheid vereiste. Door voortdurend overleg met docenten en een grondige analyse van referentiedetails, heb ik mijn oplossingen technisch weten te onderbouwen. Dit proces resulteerde in kwalitatieve tekeningen, waarbij met name het Isokorf-detail positieve feedback ontving vanwege de technische precisie en uitvoerbaarheid.

 

 

 

 

 

 

Revit en  Projectafronding

In de finale fase van het project lag de focus op het vertalen van het ontwerp naar een integraal BIM-model onder hoge tijdsdruk. Ik heb de situatietekening en terreininrichting volledig herzien, met specifieke aandacht voor de looproutes in de binnentuin. Daarnaast heb ik de balkon- en vluchttrappen gecontroleerd en alle bouwkundige aansluitingen in Revit geactualiseerd. Door nauw samen te werken met mijn teamgenoten en de laatste bouwfysische resultaten in de tekeningen te verwerken, zijn we tot een technisch consistent en volledig gedocumenteerd definitief ontwerp gekomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samen met Patrick heb ik onderzoek gedaan naar sociale cohesie, een essentieel element voor een leefbare en veilige wijk. Met de huidige problematiek in Heechterp als uitgangspunt, hebben we onderzocht hoe commerciële ruimtes onder appartementencomplexen de harmonie in de buurt kunnen versterken. Ik heb me hierbij gericht op de culturele diversiteit en demografische structuur, waarbij mijn persoonlijke ervaring als buitenlander in Nederland hielp om het onderzoeksveld scherper af te bakenen. Door interviews met een bedrijfseigenaar en een woningzoekende kregen we waardevolle inzichten uit verschillende perspectieven. Hoewel de bevindingen door de indeling van ons gebouw niet direct in het ontwerp konden worden toegepast, was dit een leerzame ervaring over de verhouding tussen theoretisch onderzoek en de praktische realiteit.

 

In de eerste fase heb ik een bestaand project in Engeland geanalyseerd op architectonisch, bouwfysisch en constructief vlak. Vooral het onderzoek naar de borstwering was leerzaam; de opgedane kennis over functionaliteit en esthetiek heb ik direct toegepast bij het ontwerpen van de balkondetails in ons eigen project. Om koudebruggen te voorkomen, heb ik bovendien onderzoek gedaan naar het Isokorf-systeem. Door de voordelen op het gebied van thermische isolatie en vochtbeheersing te analyseren, heb ik een technisch detail ontworpen dat zorgt voor een veilige en energiezuinige verbinding van de balkonvloer met het gebouw.

Daarnaast heb ik me verdiept in de "thermische schil" voor de opdracht bouwfysica. Hiervoor heb ik de wettelijke eisen uit het Bouwbesluit en de relevante NEN-normen onderzocht en vertaald naar een overzichtelijk verslag voor mijn team. Door de benodigde Rc-waarden te berekenen en te visualiseren, hebben we duidelijke richtlijnen vastgesteld om de energie-efficiëntie van ons gebouw te waarborgen. Dit proces heeft me laten inzien dat een goed detailontwerp altijd gebaseerd moet zijn op solide technische en bouwfysische principes.

Aan het begin van het project hebben we een Plan van Aanpak (PvA) opgesteld om de structuur, persoonlijke leerdoelen en groepsregels vast te leggen. Dit vormde de basis voor onze wekelijkse bijeenkomsten met de community-leider, waarbij we de voortgang bewaakten en feedback verwerkten. Binnen de groep was er een duidelijke taakverdeling waarbij rollen zoals voorzitter en notulist rouleerden, wat hielp bij het ontwikkelen van ieders organisatievaardigheden. Om de dagelijkse coördinatie soepel te laten verlopen, maakten we intensief gebruik van een WhatsApp-groep. Hoewel ik niet de meest actieve schrijver was, vervulde ik een sturende rol door groepsleden tijdig te herinneren aan openstaande taken en deadlines, waardoor we als team op één lijn bleven.

Op het gebied van communicatie heb ik geleerd dat dit verder gaat dan alleen taal. Wanneer woorden tekortschoten, bijvoorbeeld door een taalbarrière, gebruikte ik schetsen als krachtig hulpmiddel om mijn ontwerpideeën visueel over te brengen aan mijn groepsgenoten. De feedback van mijn team bevestigde dat ik niet aarzelde om hulp te vragen of mijn werk te laten controleren, wat de nauwkeurigheid van het gezamenlijke resultaat ten goede kwam. Hoewel de taalbarrière soms uitdagend was, heb ik door middel van actieve samenwerking en suggesties bijgedragen aan het oplossen van knelpunten. Dit proces heeft me laten inzien dat een combinatie van een strakke planning en diverse communicatievormen essentieel is voor een succesvol management van een complex project.